Pracodawca, który prosi pracowników o wykonanie antygenowego autotestu w domu, potrzebuje sposobu, aby ustalić, że test się odbył. Ten poradnik porównuje pięć metod, z których korzystały organizacje, aby ułatwić wybór metody odpowiadającej ryzyku, budżetowi i otoczeniu prawnemu organizacji.
Przegląd obowiązujących wymogów prawnych i organizacyjnych
Zasady różnią się w zależności od kraju. W Danii ustawa z 2020 r. pozwalała pracodawcom testować pracowników i otrzymywać wyniki. W Holandii pracodawcy mogą oferować autotesty, ale nie mogą ich wymagać, a wynik jest udostępniany wyłącznie dobrowolnie. W Norwegii pracodawcy w ogóle nie mogli żądać okazania testu. We Francji testowanie na polecenie pracodawcy jest ograniczone, a nadzór był powiązany z personelem medycznym. W Niemczech wynik miał znaczenie dla zasad dostępu i liczyły się wyłącznie autotesty wykonane pod nadzorem. W Polsce domowy test antygenowy nie miał statusu formalnego zaświadczenia; liczyły się wyłącznie testy wykonane w punkcie pobrań lub przez personel medyczny. Cokolwiek zbudujesz, udział musi być dobrowolny tam, gdzie wymaga tego prawo, a pracownik musi decydować o tym, kto widzi wynik.
Metoda 1: oświadczenie własne
Pracownicy deklarują wynik ujemny w formularzu. Metoda ta nie generuje kosztów, ale nie zapewnia niezależnej weryfikacji, a każdy kraj, który stosował ją na dużą skalę, udokumentował fałszywe oświadczenia. Nadaje się wyłącznie tam, gdzie konsekwencje błędnej odpowiedzi są niewielkie.
Metoda 2: dokumentacja fotograficzna
Pracownicy przesyłają zdjęcie. Irlandzka służba zdrowia akceptowała je przy zwolnieniach personelu. Pokazuje, że pasek istnieje; nie pokazuje, kto wykonał test, kiedy ani czy pasek należał do tej osoby. Przeglądanie zdjęć to również dodatkowa praca.
Metoda 3: nadzór wideo na żywo
Przeszkolona osoba obserwuje każdy test przez wideo. To właśnie sprzedawały usługi testowania na potrzeby podróży w latach 2021–22 i to rozumiały niemieckie przepisy przez nadzorowany autotest. Działa, ale kosztuje czas jednej osoby na każdy test, więc nie może działać codziennie w całej załodze.
Metoda 4: testowanie na miejscu
Pracownicy są badani w pracy przez pielęgniarkę lub przeszkolonego współpracownika. Metoda ta jest w pełni weryfikowalna, ale najdroższa i wymaga stawienia się w zakładzie, co nie pozwala na badanie przed przybyciem. Niektóre protokoły kliniczne nadal tego wymagają.
Metoda 5: zdalna weryfikacja testów domowych
Pracownicy wykonują test w domu przed kamerą; oprogramowanie weryfikuje procedurę, przypisuje badanie zaproszonemu uczestnikowi i wystawia zaświadczenie, bez osoby nadzorującej. Z tej metody korzysta screenme.science. Koszt jest naliczany za badanie, rozwiązanie skaluje się do codziennego użytku w wielu lokalizacjach, a pracownik zachowuje kontrolę nad tym, kto widzi wynik.
Wybór odpowiedniej metody
Jeśli organizacja musi wiedzieć, że zaproszona osoba wykonała test prawidłowo i w znanym czasie, a nadzór nad każdym testem nie jest możliwy do sfinansowania, wymagania spełniają tylko metody 4 i 5, a tylko metoda 5 działa przed przybyciem do pracy. Jeśli prawo w danym kraju ogranicza to, czego można wymagać, metoda 5 jest także tą, która pozostawia pracownikowi kontrolę nad udostępnianiem.
Zalecenia dotyczące projektu programu
Testowanie powinno być oferowane, a nie nakazywane tam, gdzie nakaz jest niedozwolony. Pracownicy mogą wybrać test z dowolnej apteki albo pracodawca może go zapewnić. Badanie przesiewowe powinno odbywać się przed zmianą, a nie przy wejściu. Zaświadczenia należy przechowywać przez okres audytowy i nie dłużej. Medycyna pracy powinna być zaangażowana od początku.