Organisaties die mensen vragen een zelftest te doen, hebben vijf methoden gebruikt om vast te stellen of de test heeft plaatsgevonden. Deze pagina vergelijkt ze op proces, vastlegging, benodigde middelen en beperkingen.
1. Zelfrapportage
Proces: de deelnemer meldt op een formulier of in een app een negatieve uitslag. Deze methode is gebruikt door scholen in heel Europa met ouderverklaringen en door nationale regelingen om een uitslag zelf te melden. Vastlegging: geen onafhankelijke verificatie. Benodigde middelen: geen kosten en geen personeel. Beperkingen: valse verklaringen zijn gedocumenteerd.
2. Foto insturen
Proces: de deelnemer uploadt een foto van de teststrip. Deze methode is gebruikt door de Ierse gezondheidsdienst voor ziekteverlof van personeel en door Italiaanse regio's in het medisch dossier. Vastlegging: een foto waaruit blijkt dat er een negatieve strip bestaat. Benodigde middelen: een uploadformulier en personeel om de foto's te beoordelen. Beperkingen: de foto stelt niet onafhankelijk vast wie de deelnemer is of wanneer is getest.
3. Live videotoezicht
Proces: een getrainde toezichthouder kijkt via video mee met de test. Deze methode is gebruikt door testdiensten voor reizigers in 2021-2022. Vastlegging: de procedure en meestal de identiteit. Benodigde middelen: de tijd van de toezichthouder per test, doorgaans 15 tot 30 minuten, en planning. Beperkingen: de kosten stijgen met iedere test, er kunnen wachttijden ontstaan en de methode is niet praktisch voor dagelijks testen.
4. Testen op locatie
Proces: de deelnemer wordt op een locatie door personeel getest. Deze methode wordt gebruikt door werkgevers, teststraten en apotheken. Vastlegging: volledige vastlegging van de test. Benodigde middelen: personeel, een ruimte, tests en reistijd. Beperkingen: vereist aanwezigheid op een aangewezen testlocatie en kan hogere kosten voor personeel en faciliteiten met zich meebrengen.
5. Geverifieerd thuistesten (screenme.science)
Proces: de deelnemer test thuis voor de camera; software verifieert de procedure, koppelt de test aan de uitgenodigde deelnemer en geeft een testbewijs af. Dit is de aanpak van screenme.science. Vastlegging: wie testte, hoe en wanneer. Benodigde middelen: kosten per test die een fractie zijn van videotoezicht, en geen personeel per test. Beperkingen: vereist een smartphone.
Vergelijkingstabel
| Zelfrapportage | Foto | Live toezicht | Op locatie | screenme.science | |
|---|---|---|---|---|---|
| Kosten per test | geen | laag | hoog | hoogst | laag |
| Personeel per test | geen | minuten | 15-30 min | 10+ min | geen |
| Gekoppeld aan een persoon op naam | nee | nee | ja | ja | ja |
| Procedure geverifieerd | nee | nee | ja | ja | ja |
| Vastlegging bewaard | nee | foto | soms | dossier | testbewijs |
| Schaalbaar naar dagelijks testen | ja | deels | nee | nee | ja |
Veelgestelde vragen
Is een foto insturen ooit genoeg?
Voor intern gebruik met weinig risico misschien; het kan niet bewijzen wie heeft getest of wanneer.
Wanneer is testen op locatie nog steeds de juiste keuze?
Wanneer een klinisch protocol professionele monsterafname of een bevestigende test vereist.
Kan screenme.science live videotoezicht vervangen?
Voor routinematig testen wel; videotoezicht blijft een optie waar een menselijke getuige wettelijk verplicht is.